عادی بودن چندان هم بد نیست

چند ماه پیش اسم یکی از دوستانم را گوگل کردم. رزومه‌ی‌ کودکی‌اش تقریبا به شکل پایین بود.

از ۹ سالگی شروع به برنامه نویسی کرده. تقریبا در ۱۰ سالگی برنامه یک بانک که آن را در خانه تاسیس کرده را نوشته. یک سال بعد با جاوا آشنا شده. و از ۱۵ سالگی به صورت پروژه‌ای کار می‌کرده و با کسب و کار‌ها در ارتباط بوده.

و من به یک‌باره به دوران کودکی خودم برگشتم. ۹ سالگی که در کوچه فوتبال بازی می‌کردم و شیشه‌ی همسایه‌ها را می‌شکستم. ۱۰ سالگی هم همینطور، ۱۱ سالگی که دیگر اوج دوران خرابکاری من بود به طوری که پدر و مادرم هم ترجیح می‌دادند بیرون باشم تا حداقل وسایل خانه از دست من در امان باشند. چون علاوه بر این که با توپ شیشه‌های خانه را پایین ‌می آوردم. دل و روده‌ی هر وسیله‌ی برقی را هم بیرون می‌ریختم.

به مدرسه تیزهوشان هم نرفتم. چون اصلا در شهر ما وجود نداشت. اگر هم داشت گمان نکنم من با خبر می‌شدم. و اصلا چه کار مسخره‌ای که بچه‌ها را از هم جدا می‌کنند و به دو دسته‌ی عادی و تیزهوش تقسیم می‌کنند. در مدرسه هم هیچ وقت شاگرد اول نبودم. اما باور کنید جزو ۴ تا بودم.

زندگی من بیشتر مثل همان بچه‌های عادی بود. کوچه، کوچه، کوچه. تنها تفریح و سرگرمی و تنها کلاس درس من همان کوچه و هم درسهایم، بچه‌های کوچه بودند.

اگر چه از سال دوم راهنمایی پای یک موجود خبیث به نام کامپیوتر، آن هم به اصرار برادرم به خانه ما باز شد. اما گمان نمی‌کنم بیش از چند ساعتی من را درگیر خودش کرده باشد. هرگز نتوانستم با آن خو بگیرم تا سال سوم کارشناسی.

البته باید بگویم من واقعا عادی بودم و از آن طرف بوم هم نیفتادم. یعنی من کودک کار هم نبودم. اگر چه از بچگی در کارهای کشاورزی به پدرم کمک می‌کردم. اما هرگز بلال نفروختم (این کار هم در شهر ما مرسوم نیست البته) یا فلافل یا فال فروشی یا شاگرد میکانیکی. آخر می‌گویند آدم‌های خاص و بزرگی که به جایی می‌رسند حتما باید این‌ها را انجام داده باشند. اگرچه هنوز نتوانستم کشف کنم که اینکارها را می‌کنند که به آنجا می‌رسند یا وقتی به آنجا رسیدند این کارها را می‌کنند.

کارهای کودکی من عبارت بودند از: در خانه مردم را زدن و فرار کردن، به قول مادرم از دیوار صاف بالا رفتن، دعوا، بازی و بازی

و اما امروز که بزرگ شده‌ام. با خیلی از همان دسته‌ اولی‌ها یعنی کسانی که از کودکی برنامه می‌نوشتند. هم‌کلاسی، هم اتاق و هم خوابگاهم. با هر متر و معیاری که می‌سنجم عادی بودن مزایای بیشتری را برای من داشته تا خاص بودن برای آنها

شاید همان آزادی‌های کودکی باعث شده من امروز تشنه‌ی هر چه بیشتر خواندن، بیشتر یادگرفتن و بیشتر دیدن باشم.

اگر چه مادرم هر شب به خاطر دیر آمدن به خانه دمار از روزگارم در می‌آورد. اما هرگز لذت بچه بودن را از من نگرفت. شاید به این علت که پدر و مادرم هم آدم‌های خیلی خیلی عادی بودند. و معنای خاص بودن را نمی‌دانستند و به همین خاطر تاریخ تولد من هم رند نیست (رجوع شود به این پست سعید یگانه) و از این بابت همیشه از آنها سپاسگزارم.

و اما یک آرزو برای تمام کودکان

کاش همه شما طعم ناب کودکی را با تک تک سلولهایتان بچشید.

کاش اسیر چشم و هم چشمی‌هایت خانواده‌هایتان نشوید

کاش طعم شکسته شدن سرتان با سنگ را بچشید

کاش بعد از ظهرها به جای کلاس ریاضی و زبان و … کاری را که دوست دارید انجام دهید. شاید بالا رفتن از درخت توت همسایه

کاش فرصت کنید و با هم‌بازیهایتان یک لانه مورچه را از نزدیک تماشا کنید. البته در دوران کودکی خراب کردنش هم مشکلی ندارد. گزیده شدن را هم تجربه کنید.

کاش تمام احساس‌ها را در اوج خود تجربه کنید. ترس، خشم، نفرت، شادی، حسادت، دوس داشتن

کاش شما هم در بچگی مثل من سوار الاغ شوید تا شما را زمین بزند و کسی جز خودتان نباشد که کمک کند از زمین بلند شوید.

کاش بیرون آمدن جوجه از تخم را از نزدیک ببینید.

کاش به دنبال گوسفندان بدوید و مدتی با آنها همراه شوید

کاش لذت روشن کردن آتش، به این علت که کاری است خطرناک از شما گرفته نشود.

کاش دست و پاهاتان گلی شود

و ای کاش تمام قید و بندهایی که بزرگتر‌ها برای شما به اشتباه ساخته اند پاره شود.

باور کنید عادی بودن چندان هم بد نیست

 

2 دیدگاه برای“عادی بودن چندان هم بد نیست

  1. دوست داشتم مطلبتو. ولی نمیدونم چرا احساس می کنم الان غیر عادی بودن یا تاپ بودن خیلی مد شده و این داره منو اذیت میکنه و آرامشمو گرفته.

    1. سلام مسعود
      به نظر من الان خاص بودن در عادی بودنه. اینکه مث بقیه به زور نخوای خودت رو خاص نشون بدی به نظر من یه نوع ارزش محسوب میشه که متاسفانه یا خوشبختانه طرفداران کمی داره.
      امیدوارم بتونی قضیه رو با خودت حل کنی و آرامشتو به دست بیاری.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *