افزونه‌ی ویرایش دیدگاه بعد از ارسال

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که بعد از کامنت گذاشتن در زیر یک پست و به محض زدن دکمه ارسال دیدگاه، متوجه شده باشید که در کامنتتان یک اشتباه فاحش و شایدم هم یک اشتباه تایپی ساده وجود دارد که دوست نداشتید دیگران آن را ببینند. و اصلا شاید از گذاشتن آن کامنت منصرف شده باشید اما هیچ راه چاره‌ای ندارید.

اگر چه متاسفانه در این مواقع از دست شما هیچ کاری بر نمی‌آید، اما اگر سایت یا وبلاگی دارید و دوست ندارید این احساس را هیچکدام از مخاطبانتان تجربه کنند. می‌توانید از افزونه Simple Comment Editing استفاده کنید.

این افزونه به مخاطبان شما اجازه خواهد داد که کامنت‌هایشان را به مدت ۵ دقیقه بعد از ارسال آن ویرایش و یا حتی حذف کنند.

خوشبختانه این افزونه بسیار کم حجم است و تنظیمات خاصی هم ندارد. کافی است آن را نصب و فعال کنید و با این کار موجب آرامش خاطر مخاطبانتان شوید 🙂

یک سال گذشت

درست یک سال پیش در چنین روزی اولین پست وبلاگم را با عنوان شروعی که پایان ندارد منتشر کردم. اگر چه امروز، وقتی به عنوان آن نگاه می‌کنم زیاد آن را دوست ندارم. چون احساس می‌کنم ساده انگارانه است که فکر کنیم کاری را که روزی شروع کرده‌ایم برای همیشه ادامه خواهد داشت. اما شاید یکی از دلایلی که باعث شد نوشتن را یکسال ادامه دهم، همان حرف بود.

در آن پست گفتم که قصد دارم بیشتر برای خودم بنویسم تا مخاطب و امروز که نگاه می‌کنم می‌بینم واقعا همین کار را کرده‌ام و آنچه در سطح فهم و درکم بوده، درست یا نادرست نوشته ام. البته به نظرم هر کاری که ما می‌کنیم در لحظه‌ی انجامش از دید خود ما درست است. درست و غلطی هم اگر وجود دارد از دید ناظر و یا خودمان در سالهای بعد است که البته چندان ‌هم مهم نیست.

در این یک سال یاد گرفتم که:

به جای فکر کردن به مخاطب تایپ کنم.

قبل از نوشتن بیش از هر چیز باید مطالعه کرد.

مواقعی است که هیچ حرفی برای گفتن نداری.

اشتباه و غلط، بخشی  از نوشتن است و باید با آن کنار آمد و آن را بهبود داد.

قرار نیست یک شبه بزرگ شویم. وبلاگ نویسی باید آهسته و پیوسته باشد.

نوشتن، زمانی که هیچ مخاطبی نداری یا عده‌ای آنها خیلی کم است. یکی از پیش نیازهای وبلاگنویسی و البته مهمترین آنهاست. (هنوز در همین مرحله‌ام)

کمال گرایی آفت نویسندگی است.

نوشتن تعهد می‌آورد. اگر دوست داری کاری را انجام دهی آن را بنویس، مجبور می‌شوی انجامش دهی.

یکی از زیباترین تجربه‌ها، آشنایی با دوستانی است که از طریق نوشتن به دست می‌آوری.

پاسخ دادن به کامنت‌ها بخش جدایی ناپذیر وبلاگ و مکانی برای دوستی و شناختن مخاطب است.

برای خودت بنویس تا همیشه بنویسی.

بعد از مدتی، نوشتن به قسمتی جدایی ناپذیر از زندگی‌ات تبدیل می‌شود.

و اما برای سال پیش رو

حداقل برای یک سال آینده تصمیم دارم که بازم هم به صورت جدی و مستمر بنویسم اما کمی پر تلاشتر

به تعادلی از روزنوشته‌ها و پست‌های استرتژی و بازاریابی محتوا که دوست دارم بیشتر در مورد آن بدانم برسم.

خیلی دوست دارم دسته‌ای تحت عنوان الگوریتم‌ها جای انسان‌ها را می‌گیرند (در این مایه‌ها) ایجاد کنم و بنویسم که اگر هوش مصنوعی به جای هر کدام از موقعیت‌ها شغلی و کاری انسان‌ها قرار بگیرد دنیا چه شکلی می‌شود. به نظرم از دسته چرندیات هم چرندتر خواهد شد. ولی کمک می‌کند در این زمینه بیشتر مطالعه کنم. مثلا تصور کنید به جای یک قاضی از هوش مصنوعی استفاده شود.

 

وبلاگ‌ های دوستانم

یکی از بهترین لذت‌ها و البته عادت‌های من، وبلاگ‌خوانی است. تقریبا روزی چندبار  فیدخوانم را چک می‌کنم تا مطلبی را از دست ندهم.

ما معمولا در فضای دیجیتال کم تحمل و بی حوصله هستیم. ممکن است صد صفحه کتاب بخوانیم(اگر بخوانیم)، آن هم خط به خط، اما حاضر نیستیم یک پست ۱۰۰۰ کاراکتری را کامل و با دقت بخوانیم که البته خود من هم از این  قاعده مستثنی نیستم.

وبلاگ خوانی برای من نوعی تمرین برای افزایش صبر و حوصله در فضای دیجیتال است. اگر چه هنوز از روی بعضی نوشته‌ها سرسری می‌گذرم اما روز به روز صبورتر می‌شوم.

به همین دلیل به محض اینکه وبلاگ خوبی پیدا می‌کنم آن را به فیدخوانم اضافه می‌کنم. البته معیار خوبی از نظر من بیش از آنکه شیوه‌ نوشتن و موضوع باشد. سهم حضور نویسنده در نوشته‌هایش است. به این معنی که هر چه بیشتر از تجربیات، دغدغه‌ها و تفکرات خودش نوشته باشد، برایم با ارزش‌تر و خواندنی‌تر است.

شاید باور نکنید، اما گاهی مطالبی در این وبلاگ‌ها منتشر می‌شود که، مرا بیش از هر اثر دیگری که تا به حال خواندم مجذوب خود می‌کند. انگار از قالب خودم بیرون آمده‌ام و آن شخص را زندگی می‌کنم. و به دلیل است که آن‌ها را دوست خطاب می‌کنم، اگرچه خیلی از آن‌ها را ندیده‌ام. اما باور دارم به اندازه نزدیکترین دوستانم آنها را می‌شناسم. و کم نبوده چیزهایی که از تک تک آنها آموخته‌ام.

در زیر وبلاگ‌های دوستانی که به طور منظم آن‌ها را می‌خوانم آورده‌ام. البته این لیست روز به روز کامل‌تر خواهد شد.

و اما یک خواهش: هر کسی به اینجا سر زد و وبلاگی داشت که در لیست زیر نبود. لطف کند و زیر همین مطلب آن را معرفی کند. تا من هم از خواندن آن بی نصیب نمانم.


وبلاگ محمد رضا شعبانعلی


وبلاگ سامان عزیزی

وبلاگ میثم مدنی

وبلاگ جادی

وبلاگ شهرزاد

وبلاگ شهرزاد پاک‌گوهر

وبلاگ یاور مشیرفر

وبلاگ علیرضا داداشی

وبلاگ پیمان اکبرنیا

وبلاگ معصومه خزاعی

وبلاگ حمید طهماسبی

وبلاگ پیمان تسنیمی

وبلاگ بهروز ایمانی‌مهر

وبلاگ حسن کشاورز

وبلاگ شاهین کلانتری

وبلاگ لیلا

وبلاگ پریسا حسینی

وبلاگ داود شاکری استاد

وبلاگ طاهره خباری

وبلاگ امین آرامش

وبلاگ سارا

وبلاگ امیر تقوی

وبلاگ زهرا شریفی

وبلاگ حسام الدین مطهری

وبلاگ نجمه عزیزی

وبلاگ بابک یزدی

وبلاگ معصومه شیخ مرادی

وبلاگ محمد رضا زمانی

وبلاگ سحر شاکر

وبلاگ محسن سعیدی‌پور

وبلاگ پرنیان خان‌زاده

وبلاگ ناهید عبدی

وبلاگ علی کریمی

وبلاگ مجید صادقیان

وبلاگ سعید یگانه

وبلاگ متین خسروی

وبلاگ فواد انصاری

وبلاگ علی اختری

وبلاگ نسرین سجادی

وبلاگ محمدجواد بانشی

وبلاگ صدرا علی آبادی

وبلاگ شیرین نوروزی

وبلاگ زینب رمضانی

وبلاگ سینا شهبازی

وبلاگ مرتضی خیری

وبلاگ سید مهدی حسینی

وبلاگ سعید رمضانی

وبلاگ سجاد سلیمانی

وبلاگ پوریا صفرپور

وبلاگ ایمان نظری

وبلاگ بهداد مبینی

وبلاگ ایمان میرزائی

وبلاگ الهام فیض الهی

وبلاگ علی‌رضا سرگزی

وبلاگ علی رسولی

وبلاگ شهرزاد شفائیان

وبلاگ امیرمحمد قربانی

وبلاگ شایان مجیدی

وبلاگ سارا حق‌بین

وبلاگ مهشید پرچمی

وبلاگ امیر شرفی

وبلاگ بهروز کریمی

وبلاگ محمدرضا مرجوی